لیلا منادی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»، اظهار کرد: ۱۵ سال سابقه خدمت در حرفه پرستاری دارم و در این سال‌ها همواره تلاش کرده‌ام وظیفه خود را در قبال بیماران به بهترین شکل انجام دهم. پرستاران به اقتضای وظیفه ذاتی خود، در هر شرایطی، چه در زمان جنگ و چه در زمان صلح، با تمام وجود خدمت‌رسان بیماران و مجروحان هستند.

وی افزود: از اسفندماه سال گذشته و با آغاز جنگ تحمیلی، پرستاران در پست‌ها و شیفت‌های کاری خود حاضر شدند، اما فضای بیمارستان دیگر مانند گذشته نبود. برای نخستین بار شرایط جنگی را از نزدیک احساس می‌کردیم و این وضعیت، نگرانی‌ها و دشواری‌های خاص خود را به همراه داشت.

پرستار بیمارستان شفای گلبهار ادامه داد: در آن شرایط ملتهب و بحرانی، چه در روزهای کشیک و چه در شیفت‌هایی که به‌صورت آماده‌باش سپری می‌شد، حتی برای لحظه‌ای در انجام وظایف خود تردید نکردیم. با وجود نگرانی‌هایی که درباره خانواده و فرزندانمان داشتیم، تلاش کردیم مسئولیت حرفه‌ای خود را به‌درستی انجام دهیم و در خدمت بیماران باشیم.

منادی با اشاره به دشواری دوری از خانواده در روزهای جنگ بیان کرد: یکی از سخت‌ترین بخش‌های این شرایط، جدا شدن از فرزندان و خانواده و رفتن به محل کار با وجود نگرانی‌های موجود است. به‌عنوان یک مادر، طبیعی است که دلم بخواهد در کنار فرزندانم باشم و از آن‌ها مراقبت کنم، اما در چنین شرایطی بیماران نیز به حضور و خدمات ما نیاز دارند.

وی با بیان خاطره‌ای از روزهای حضور در بیمارستان گفت: یک روز که قرار بود به شیفت کاری بروم، در حال آماده کردن وسایلم بودم که پسر بزرگم نزد من آمد و پرسید وقتی همه معلمان و کارمندان تعطیل هستند، چرا تو به محل کار می‌روی؟ این پرسش برایم لحظه‌ای تأمل‌برانگیز بود، زیرا فرزندم شرایط را از نگاه خودش می‌دید و انتظار داشت من نیز مانند دیگران در خانه بمانم.

این پرستار افزود: در پاسخ به فرزندم گفتم که باید به محل کار بروم، چون در بیمارستان به حضور من نیاز دارند. این پاسخ شاید برای یک کودک به‌سادگی قابل درک نباشد، اما برای من یادآور مسئولیتی بود که در قبال بیماران بر عهده دارم. در آن روز نیز با وجود دلتنگی و نگرانی، آماده رفتن به محل کار شدم.

منادی ادامه داد: پیش از خروج از خانه، بارها برگشتم و به فضای گرم خانه و خانواده نگاه کردم. دل کندن از آن محیط صمیمی آسان نبود، اما باید خودم را برای حضور در بیمارستان و انجام وظایفم آماده می‌کردم. در نهایت، با تقویت روحیه خود و تحمل دلتنگی، خانه را ترک کردم و به محل کار رفتم.

وی با تأکید بر نقش پرستاران در شرایط بحرانی اظهار کرد: پرستاری تنها به حضور در بیمارستان و انجام وظایف روزمره محدود نمی‌شود، بلکه در شرایط دشوار نیز باید بتوان به بیماران خدمت کرد. در روزهای جنگ، مسئولیت ما سنگین‌تر می‌شود و لازم است با حفظ آمادگی و روحیه، در کنار بیمارانی باشیم که بیش از هر زمان دیگری به مراقبت و حمایت نیاز دارند.

پرستار بیمارستان شفای گلبهار در پایان ابراز امیدواری کرد که با پایان یافتن جنگ و برقراری صلح و آرامش، شرایط زندگی مردم به وضعیت عادی بازگردد و خانواده‌ها بتوانند بدون نگرانی در کنار یکدیگر زندگی کنند. وی همچنین ابراز امیدواری کرد که مردم ایران در فضایی سرشار از آرامش و امنیت، زندگی خود را ادامه دهند.

پایان/