قصه یلدای دیروز از زبان یک پدربزرگ داورزنی

 این شهروند داورزنی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس» با اشاره به حال‌وهوای شب یلدا در سال‌های دور اظهار کرد: در گذشته، همه با دل خوش به دیدار یکدیگر می‌آمدند. درِ خانه‌ها همواره به روی مهمانان باز بود و هر کس که قدم به خانه می‌گذاشت، با لبخند و صمیمیت پذیرفته می‌شد. امروز نیز با آمدن نوه‌ها از شهرهای مختلف، همان حس و حال دوباره زنده می‌شود؛ خانه شاید کوچک باشد، اما دل‌ها از همیشه بزرگ‌تر است.

وی با یادآوری شب‌های یلدای دوران کودکی خود افزود: همه اعضای خانواده در یک خانه گرد هم جمع می‌شدند. کرسی در میانه اتاق قرار داشت، مادربزرگ قصه می‌گفت و بزرگ‌ترها شعر و حکایت می‌خواندند. سرمای بیرون خانه با گرمای صمیمیت درون آن جبران می‌شد. پدربزرگ فال حافظ را در دست می‌گرفت و شروع به خواندن می‌کرد و ما با دقت گوش می‌دادیم. مادربزرگ نیز چغندر و خوراکی‌های ساده را میان بچه‌ها تقسیم می‌کرد تا کامشان شیرین شود.

این پدربزرگ داورزنی، ساده‌زیستی را راز لذت‌بخش بودن یلدای گذشته دانست و ادامه داد: ساده‌زیستی باعث می‌شد دل‌ها سبک‌تر و ذهن‌ها آرام‌تر باشد. با کمترین امکانات شاد بودیم؛ یک چراغ، یک کرسی، چند قصه و چند انار، کدو و چغندر. وقتی توقع انسان کم باشد، شادی خود به خود راهش را پیدا می‌کند.

وی در پیامی خطاب به نسل جوان تأکید کرد: به جوان‌ترها می‌گویم قدر لحظه‌های ساده و با هم بودن را بدانند. یلدا را سخت نگیرند و به دنبال سفره‌های پرزرق‌وبرق نباشند. مهم این است که کنار یکدیگر باشند و به دیدار پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ بروند؛ چرا که همین دیدارهاست که در آینده حسرت‌برانگیز نخواهد شد.

این شهروند داورزنی با اشاره به اهمیت حمایت از تولید داخلی در شب یلدا گفت: در گذشته هر آنچه بر سر سفره بود، حاصل همین خاک بود؛ انار باغ خودمان و هندوانه زمین همسایه. امروز نیز خرید کالای ایرانی به معنای احترام گذاشتن به زحمت مردم خودمان است. این کار تنها یک خرید ساده نیست، بلکه دلگرمی برای کشاورز، کاسب و کارگر به شمار می‌رود.

وی در پایان، شب یلدا را نمادی از صبر و امید عنوان و خاطرنشان کرد: یلدا به من می‌آموزد که حتی طولانی‌ترین شب‌ها نیز می‌گذرند و پس از آن روشنی می‌آید. زمانی که نوه‌ها از شهرهای مختلف دور هم جمع می‌شوند و خانه پر از صدا و زندگی می‌شود، یلدا معنای واقعی خود را پیدا می‌کند؛ معنای با هم بودن، حتی اگر فقط برای چند ساعت باشد.

انتهای خبر/

فاطمه بروغنی