به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ پنجاه روز است که در خط مقدم میدان نبرد حق و باطل و در درست‌ترین نقطه تاریخ ایستاده‌ایم؛ پنجاه روز است به خونخواهی پدر فرزانه‌مان سیلی خروشان شده‌ایم و‌ به جان دشمن غدار افتاده‌ایم. 

هر چند ‌قلبمان در فراق نائب امام عصرمان (عج) شرحه‌شرحه و صدپاره شده، اما این غمِ جانکاه ما را زنده‌تر  و استوارتر ساخته و آتش اراده‌مان را در ستیز با دیوسِرِشتان زمانه فروزان‌تر کرده است.

خونِ به ناحق ریخته شده رهبر عزیزمان، خون ما را به جوش آورده و عزم ما را برای نابودی شیطان رجیم و آن سگ قلاده شکسته‌اش راسخ‌تر کرده است.

امروز همه ما به عشق سیدعلی در معرکه نبرد ایستاده‌ایم؛ سربازانمان دست روی ماشه و ما پرچم‌ در دست، در کوچه‌های شهر نغمه پایداری سر می‌دهیم.

حال بیایید از خود بپرسیم، ما که عشق امام شهید در سینه‌هایمان ریشه دوانده و به خونخواهی‌اش برخاسته‌ایم آیا رسالت خویش را تنها با حضور در کارزارهای شبانه به انجام رسانده‌ایم؟

آیا وظیفه دیگری بر دوشمان نیست و با همین رزم‌ها از خود رفع تکلیف کرده‌ایم؟

من از نبرد در تنگه هرمز و تنگه اُحُد  نمی‌گویم؛ من از آوردگاه بزرگ فرهنگ سخن می‌گویم. از همان میدان خاموش اما سهمگینی که سالیان دراز دغدغه عمار زمان بوده است. تا جایی که بهترین دعا را نثار  کسانی کردند که قدمی در این راه بردارند؛ آنجا که فرمودند: «هرکس کوچکترین قدمی در راه جمعیت و فرزندآوری بردارد شامل دعاهای نماز شب من می‌شود».

آری! سخن از جهاد فرزندآوری‌ است. همان جهادِ مغفولی که سال‌هاست از آن غفلت ورزیده‌ایم و فرامین رهبرمان را در این رابطه پشت گوش انداخته‌ایم.

امروز اما ورق برگشته است؛ امروز که صدها نوگل پرپر را به آغوش سرد خاک سپرده‌ایم و داغی را متحمل شده‌ایم که همچون آهنی گداخته جانمان را می‌سوزاند، بیش از همیشه صدای گام‌های خطر را می‌شنویم و سایه‌ بحران جمعیت را بر سرِمان احساس می‌کنیم.

پس وقت آن رسیده که فرمان ابرمرد انقلاب را جامه عمل بپوشانیم و لبیک‌گویان، زیر بیرق سبز و سپید و سرخی که به نام جلاله الله آراسته است، با پدر فرزانه خویش پیمان ببندیم که در این معرکه فرهنگی، همچون میدان‌های سخت، تا فتح قله‌های پیروزی پیش برویم.

ما از دل همین تجمعات، پیاممان را به اهریمن زمان می‌رسانیم: شمایی که در خیال خام، خود را ابرقدرت جهان می‌پندارید و ژست شکست‌ناپذیری به خود گرفته‌اید، دیگر دوران جولان و «بزن در رو» شما تمام شده است.

وقتی شما دیومنظران، شیپور آغاز جنگ را در معرکه مدرسه نواختید و با بلدوزر سنگ‌دلی از روی کودکانمان رد شدید ثابت کردید زبون‌تر از چیزی هستید که دنیا گمانش را می‌کرد.

حال گوش کنید ای جنود شیطان! صدای ما را از خیابان می‌شنوید، صدای ملتی را می‌شنوید که پنجاه روز است چشم به دهان ولی دوخته و منتظر کوچکترین فرمان است تا به عشق ایرانِ جان، جان به لبتان برساند و نفَستان را بند بیاورد. اگر در خیال خام خود گمان می‌کنید با ناو و موشک‌ و پهپاد می‌توانید جان ما را بستانید و با رسانه‌های کذایی‌تان اندیشه ما را تسخیر کنید حاشا و کلا.

ما دیگر آن نوآموزان میدان نبرد نیستیم، ما جنگ‌بلدان قهاری شده‌ایم که فنون جنگی را به خوبی آموخته‌ایم و به راحتی شکارتان می‌کنیم.

شما اگر  به قصد خوش‌خدمتی به بت بعل، گل‌های ما را پرپر کرده‌ و گهواره نوگلان ما را خالی کنید؛ ما را باکی نیست چرا که به ازای هر گل پرپر صدها گل تازه در باغ‌ این وطن می‌رویانیم و اگر بارها ما را به عزای عزیزانمان بنشانید، با همان رخت عزا، از دل سوگ‌ امیدها می‌رویانیم و زندگی را از نو بنا می‌کنیم.

پس بجنگ تا بجنگیم؛ خواهیم دید سرنوشت این نبرد را چه کسی تعیین می‌کند.

وَمَا النَّصرُ إِلّا مِن عِندِ اللَّهِ العَزيزِ الحَكيمِ.

انتهای خبر/

خبرنگار: سارا آویشی