راهپیمایی با چاشنی فشار

به گزارش صبح توس؛ بالآخره رسیدیم به ۲۲بهمن؛ صبح که از خانه راه افتادم طبق معمول آمدم سمت ایستگاه و منتظر اتوبوس ایستادم.

قبل از اینکه ادامه متن را بنویسم بد نیست که بگویم: وضعیت اقتصادی مردم نه در شأن مردم و نه در شأن انقلاب است، حتی وقوع یک ریال اختلاس و وجود یک شکم گرسنه در این کشور پذیرفته نیست نه به دلیل وجود معادن و منابع طبیعی سرشار این مرزوبوم بلکه به دلیل وجود حکومت اسلامی!

ولی گویی این فشارهای اقتصادی دل‌های مردم را همانند فولاد آب‌دیده کرده است و آماده شده‌اند برای مواجهه با مشکلات جدی‌تر و بزرگ‌تر؛ این یعنی در مسیر قله، وجود سنگلاخ و باتلاق مانع از برداشتن گام‌های بزرگ و جدی نیست و نخواهد بود.

برویم داخل اتوبوس، البته به‌نظر باید به زور سوار اتوبوس شویم چراکه جمعیت بسیار زیاد بود به هرحال سوار شدم و پس از ۳۰دقیقه به مسیر راهپیمایی رسیدم.

اگر بخواهم حقیقت ماجرا را بگویم راستش فکر نمی کردم امسال اینقدر جمعیت باشد و راهپیمایی شلوغ باشد، قلبی این را می‌گویم حضور این مردم و گره خوردن قلب‌شان با انقلاب به قول امام راحل از الطاف خفیه الهی هست که آیندگان آن را رمزگشایی خواهند کرد.

خلاصه اینکه گفتم شاید در مسیر راهپیمایی این دو فشار یعنی فشار اقتصادی و فشار اتوبوس را فراموش کنم ولی هنوز در این فکر بودم که خود را در بین جمعیت اسیر دیدم و باز فشار خوردم، می‌خواستم به این فشار اعتراض کنم که دستی از غیب بر خلوت ذهنم در شلوغی راهپیمایی زد و گفت لقد خلقنا الانسان فی کبد یعنی همانا انسان را در رنج آفریدیم.

اما با همه این فشارها مسئولان باید بدانند مردم تا مغز استخوان پای انقلاب هستند و نه پای هر کاری که مسئولان انجام می‌دهند، مردم فشارها را به واسطه ارادت خود به انقلاب تحمل می‌کنند و نه به‌واسطه ارادت خود به مسئولان.

همه کسانی که با مشت گره کرده به میدان آمدند از زن و مرد و پیر و جوان برای پشتیبانی از ولایت فقیه فریاد می‌زنند و سینه خود را برای آماج مشکلات سپر کرده‌اند و با شمشیر صبر و حکمت به جنگ مشکلات و دشمنان داخلی و خارجی آمده‌اند.

اگر از آن پیرمرد و پیرزن روی ویلچر بپرسی به تو خواهند گفت که 45 بهار انقلاب را به چشمان خود دیده‌اند و هر بار زنده‌تر از دفعه قبل است، انقلاب همیشه سرزنده است و با قوت و قدرت و مسیر خود را می‌پیماید و اگر کسی با این قطار همراهی نکند به زودی به زباله‌دان تاریخ خواهد افتاد.

حسن ضیایی

انتهای پیام/