ابوالفضل رجبی در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ اظهار کرد: بعد از دریافت دیپلم در سال ۱۳۹۰، به دلیل محدود بودن ظرفیت‌های کشاورزی و دامداری در روستای فهنه، برای پیدا کردن شغل به مشهد رفتم و در زمینه تولید کیف مشغول به کار شدم.

وی افزود: در ابتدا به عنوان نیروی ساده فعالیت می‌کردم، اما بعد از مدتی پشت چرخ نشستم و کار دوخت و تولید کیف را یاد گرفتم. پس از یک سال نیز برای انجام خدمت سربازی اعزام شدم و بعد از پایان خدمت، دوباره به این حرفه بازگشتم و مدتی نیز در تهران به کسب تجربه و آموزش پرداختم.

آغاز کارگاه با حمایت از اشتغال روستایی

این کارآفرین روستایی ادامه داد: در سال ۱۳۹۸ یک طرح اشتغال‌زایی در منطقه اجرا شد و از طریق بسیج سازندگی ناحیه مقاومت شهرستان فیروزه به کمیته امداد معرفی شدم. طرح خود را ارائه کردم و پس از موافقت، تسهیلات اشتغال‌زایی دریافت کردم.

رجبی تصریح کرد: در آن زمان برای هر طرح ۵۰ میلیون تومان تسهیلات پرداخت می‌شد که برای شروع کار مبلغ مناسبی بود و می‌توانست هزینه خرید تجهیزات و مواد اولیه را تأمین کند. با استفاده از این تسهیلات، فعالیت خود را در روستا آغاز کردم و کارگاه را با دو دستگاه چرخ و حدود چهار نیروی کار راه‌اندازی کردیم.

کرونا نخستین مانع بزرگ کارگاه بود

وی با اشاره به مشکلات سال‌های نخست فعالیت گفت: تنها حدود یک ماه تا ۴۰ روز از شروع فعالیت گذشته بود که شیوع کرونا آغاز شد و مانند بسیاری از واحدهای تولیدی، فعالیت ما نیز برای حدود یک سال متوقف شد.

کارآفرین روستایی فهنه خاطرنشان کرد: زمستان سال ۱۳۹۹ دوباره کار را آغاز کردیم، اما این بار با موج گرانی پس از کرونا مواجه شدیم. قیمت مواد اولیه نسبت به گذشته افزایش قابل توجهی پیدا کرده بود و توان تولید مستقل برای ما کاهش یافت.

رجبی افزود: برای اینکه کارگاه تعطیل نشود، بخشی از فعالیت را به صورت مزدی انجام دادیم؛ یعنی برای مجموعه‌های دیگر تولید می‌کردیم و دستمزد دوخت خود را دریافت می‌کردیم. با وجود این شرایط، تلاش کردیم تعداد نیروهای کارگاه را تا حد امکان حفظ کنیم.


تورم، توسعه کارگاه را دشوار کرد

وی بیان کرد: یکی از مشکلات اصلی در سال‌های نخست، رفت‌وآمد از روستا به مشهد برای تهیه مواد اولیه و انتقال محصولات بود. محل فعالیت ما در ابتدا یک اتاق سه در پنج متری بود که چهار نفر در آن مشغول به کار بودند.

این کارآفرین ادامه داد: در سال ۱۴۰۱ برای توسعه فعالیت، یک واحد حدود ۷۰ تا ۸۰ متری در روستا راه‌اندازی کردیم، اما افزایش هزینه‌ها اجازه نداد آن‌طور که انتظار داشتیم کارگاه را توسعه دهیم.

رجبی تصریح کرد: در حال حاضر به دلیل افزایش قیمت مواد اولیه و فشارهای اقتصادی، تعداد نیروهای کارگاه از چهار نفر به دو نفر کاهش پیدا کرده و اکنون من و برادرم فعالیت را ادامه می‌دهیم.

چرخ تولید حتی در شرایط جنگ متوقف نشد

وی با اشاره به شرایط اقتصادی و جنگی کشور گفت: امروز تولیدکننده با مشکلات متعددی مانند افزایش قیمت مواد اولیه و کاهش قدرت خرید مواجه است، اما تلاش کرده‌ایم حتی در این شرایط و بعد از جنگ رمضان، فعالیت کارگاه متوقف نشود.

کارآفرین روستایی فهنه خاطرنشان کرد: اگر روند افزایش قیمت‌ها و هزینه تولید ادامه پیدا کند، ادامه فعالیت برای واحدهای کوچک دشوار خواهد شد؛ با این حال تلاش ما این است که چراغ تولید و اشتغال در روستا خاموش نشود.

رجبی گفت: کارگاه‌های کوچک روستایی علاوه بر ایجاد درآمد برای خانواده‌ها، می‌توانند زمینه اشتغال جوانان را فراهم کنند و اگر حمایت بیشتری از تولیدکنندگان صورت بگیرد، امکان حفظ و توسعه این ظرفیت‌ها وجود خواهد داشت.

انتهای خبر/