معصومه امینی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ با اشاره به احساس ناکامی و سردرگمی برخی پدران و مادران در تربیت فرزندان اظهار کرد: تربیت فرآیندی کامل و بی‌نقص نیست و والدین نباید با بروز اولین نشانه‌های نافرمانی یا ناهماهنگی در رفتار فرزندشان، خود را مقصر و گناهکار مطلق بدانند.

وی افزود: فرزندان مانند انگشتان یک دست متفاوت هستند حتی دوقلوهای همسان با ویژگی‌های ظاهری یکسان، ساختار روحی و اخلاقی متفاوتی دارند.

این کارشناس ارشد روانشناسی بالینی گفت: آفت بزرگ خانواده‌ها مقایسه فرزند خود با دیگران است چرا که والدین باید توقعات خود را با ظرفیت و روحیات اختصاصی فرزندشان تنظیم کنند.

امینی بازه سنی نوجوانی را به دو رده سنی ۱۱ تا ۱۴ سال و ۱۵ تا ۱۸ سال تقسیم کرد و گفت: رویکرد مواجهه با نوجوان باید با توجه به سن و سال وی متفاوت باشد در نیمه اول سنین نوجوانی نوسانات هورمونی شدید موجب از دست رفتن موقت کنترل هیجانی و رفتاری می‌شود و اگر نوجوان در این سنین کمی پرخاشگر یا زودرنج نشود باید نگران شد زیرا سکوت و انفعال مطلق، خلاف جریان زیستی بلوغ است.

وی همچنین با هشدار نسبت به شیوع پدیده بلوغ زودرس تصریح کرد: امروزه به دلیل رژیم‌های غذایی و دسترسی گسترده و زودهنگام به اطلاعات در بستر فضای مجازی، در مواردی نشانه‌های بلوغ جسمی و جنسی حتی در سنین زیر ۱۱ سال مشاهده می‌شود که این موضوع ضرورت هوشیاری و نظارت نامحسوس خانواده‌ها را دوچندان می‌کند.

این مشاور حوزه کودک و نوجوان با تشریح علل الگوبرداری نوجوانان از چهره‌های مشهور در پوشش، زبان و رفتار اظهار کرد: نوجوانان در سنین ۱۱ تا ۱۲ سالگی به شدت در پی تثبیت هویت خود است و بصورت مکرر از والدین می‌پرسد آیا خوب هستم؟ اما هدف وی در این پرسش‌ها دریافت پاسخ منطقی نیست بلکه نوجوان تشنه دیده‌شدن، توجه و تأیید است.

امینی گفت: با گذر از اوایل نوجوانی، علاقه و اتکای عاطفی فرزند از کانون خانواده به سمت گروه همسالان متمایل می‌شود که نباید آن را نشانه بی‌مهری به خانواده یا طرد والدین تلقی کرد بلکه باید بستری امن برای انتخاب دوستان سالم فراهم آورد.

وی اعتیاد نوجوانان به گوشی‌های هوشمند را معلول غفلت‌های دوران کودکی دانست و تأکید کرد: وقتی والدین در سنین خردسالی برای رهایی از شیطنت‌های کودک، ابزارهای دیجیتال را در اختیار فرزند خود قرار می‌دهد نباید انتظار داشته باشند که وی در دوران نوجوانی به راحتی از این فضا خارج شود.

این کارشناس ارشد روانشناسی بالینی ارائه فرصت‌های ملموس و جایگزین را تنها راهکار درمان انزوای فرزندان عنوان کرد و گفت: باید زمینه تجربه کارهای عملی و هنری مانند کار با چوب، سفالگری، صنایع‌دستی، فعالیت‌های ورزشی و مسئولیت‌های واقعی در خانه و جامعه فراهم شود زیرا نوجوان نیاز دارد انرژی متراکم خود را در مسیر کارهای ملموس و سازنده تخلیه کند.

امینی با انتقاد از ساختار نظام آموزشی خاطرنشان کرد: کتاب‌هایی نظیر مهارت‌های زندگی در پایه‌های هفتم و هشتم جدی گرفته نمی‌شوند و ساعات آموزشی آن‌ها معمولاً صرف دروس تئوری یا فعالیت‌های فوق‌برنامه می‌شود در حالی که آموزش تعامل اجتماعی و حل تعارض مهم‌ترین نیاز این نسل است.

وی با اشاره به اثر مخرب حمایت‌های افراطی والدین از خطاهای فرزندان در محیط‌های آموزشی گفت: متأسفانه در برخی مدارس به محض تذکر کادر آموزشی درباره بی‌نظمی یا تأخیر دانش‌آموز، برخی والدین طلبکارانه موضع می‌گیرند و مانع اجرای ضوابط می‌شوند این قبیل رفتارها ضربه جبران‌ناپذیری به شخصیت نوجوان می‌زند چراکه زندگی در جامعه نیازمند قانون‌پذیری است و اگر نوجوان در خانه و مدرسه احترام به مرزها و قوانین را تجربه نکند، جامعه در آینده با وی ملایمت نخواهد داشت.

این کارشناس ارشد روانشناسی بالینی اظهار کرد: در دوره دوم نوجوانی، نوجوان ممکن است یک ساعت در اتاقش حبس شود، موسیقی ملایم یا غمگین گوش کند و در خود فرو رود، و چند ساعت بعد سراسر شور و هیجان و خنده باشد. سرکوفت زدن، استنطاق مداوم یا وارد شدن به جنگ کلامی در لحظات نوسان خلقی نوجوانان شکاف بین والد و فرزند را عمیق‌تر می‌کند 

وی افزود: امنیت روانی خانه باید طوری باشد که نوجوان هر زمان از نوساناتش فارغ شد، بتواند به آغوش خانواده برگردد.


انتهای خبر/