به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ سعید فیضی، تحلیلگر مسائل سیاسی در یادداشتی نوشت: در شرایطی که منطقه شاهد تحولات بنیادین است و «نبرد رمضان» با تکیه بر صلابت نیروهای مسلح و محور مقاومت، معادلات قدرت را دگرگون کرده است، پیام اخیر مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای(مدظله‌العالی) در خصوص تفاهم‌نامه پایان جنگ، نه تنها یک موضع‌گیری کلان با رویکرد و نگاه به روابط دیپلماتیک و سیاست خارجه است، بلکه یک «نقشه راه راهبردی» برای صیانت از منافع ملی و هدایت نظام در پیچیده‌ترین لحظات تاریخ معاصر که همان «پیچ تاریخی» می باشد. این پیام در توازن دقیق، مسیری را ترسیم می‌کند، که در آن دیپلماسی، نه جایگزین مقاومت، بلکه امتدادی از همان میدان مبارزه است.

یکی از برجسته‌ترین ابعاد این پیام، تبلور «خرد جمعی» در ساختار قدرت جمهوری اسلامی است. تصریح معظم‌له مبنی بر اینکه «علی‌الاصول نظر دیگری داشتند»، نشان‌دهنده شفافیت و صداقت بی‌نظیر ایشان در مواجهه با ملت است. اما پذیرش این مسیر بر پایه «تعهد و دلسوزی مسئولان» و «مسئولیت‌پذیری رئیس‌جمهور و اعضای شورای عالی امنیت ملی»، گویای رویکردی است که در آن مقام ولایت، با احترام به تصمیمات کارشناسی و اجرایی، فرصت اقدام را به متولیان امر می‌دهد. این «اجازه»، در واقع تبیین مسئولیت مستقیم صیانت و حراست از منافع ملی، حقوق ملت و جبهه مقاومت به دوش ارکان اجرایی است تا در مسیر تفاهم، هرگونه تخطی از خط قرمزها با پاسخی مقتدرانه مواجه شود.

باید با نگاهی واقع‌گرایانه و رویکردی آرمان خواهانه، دریافت که این تفاهم، محصول «برنده-برنده» در معنای لیبرالی آن نیست، بلکه نتیجه مستقیم «استیصال و شکست» ایالات متحده آمریکا و رژیم کودک کش صهیونیستی است؛ در واقع، این تفاهم، پیش از آنکه یک سند سیاسی باشد، «سند شکست» دشمن در برابر اراده ملت ایران می باشد. همان‌گونه که در خطبه های امام جمعه تهران اشاره شد، این استیصال، پیامد ایستادگی در میدان نظامی و قدرت بازدارنده‌ای است که دشمن را به نقطه تسلیم راند. امروز ما با تکیه بر برتری استراتژیک در تنگه هرمز و اثرگذاری بر بازارهای جهانی، در موضع قدرت، مطالبه گری و تعیین کننده شرایط مذاکره هستیم و پایان کار را رقم می‌زنیم؛ خواه از طریق پیشبرد تفاهم و خواه از طریق مسیرهای جایگزین.

پیام رهبر انقلاب، پارادایم جدیدی از رابطه «ملت و دولت» در مسیر مذاکرات ارائه می‌دهد. عبارت «فریاد‌های شما در میدان‌ها بر نتیجه مذاکرات مؤثر است»، به معنای نقد تخریبی مسئولان نیست، بلکه به معنای «پر شدن دست نظام» با پشتوانه عظیم مردمی در خیابان است. حضور حماسی مردم در خیابان، به تیم مذاکره‌کننده اعتمادبه‌نفس، مقبولیت و قدرت سیاسی می‌بخشد تا در برابر زیاده‌خواهی مستکبران، از مواضع خود عقب‌نشینی نکند. در واقع، دغدغه ملت بصیر و پافشاری آنها بر مراقبت از خطوط قرمز مذاکره با آمریکا، ابزاری استراتژیک است که به دیپلمات‌های ما می‌فهماند پشتوانه آن‌ها نه تنها میز مذاکره، بلکه اراده‌ی تپنده ملتی است که اجازه هیچ‌گونه «نرمش مغلوبانه و سازشکارانه» مشکوک را نمی‌دهد. اما در این میان، باید دانست که مرز باریکی میان «مطالبه‌گری فعال و هوشیارانه» با «تخریب نیروهای خودی، ایجاد اختلافات داخلی و تحریف بیانات رهبری» وجود دارد. ملت ولایت‌مدار باید با بصیرت کامل از این مرز مراقبت نماید تا این دغدغه مندی، به بهانه‌های مختلف، به ابزاری برای تضعیف انسجام داخلی یا تخریب متولیان امر تبدیل نشود.

با وجود اذن رهبری، پیام ایشان خالی از هشدار در برابر «شیطنت‌ها و کارشکنی‌های رئیس‌جمهور آمریکا» نیست. تجربه تلخ مذاکرات پیشین و نقض تعهدات توسط رژیم صهیونیستی، نشان می‌دهد که دشمن همواره در پی «تغییر قواعد بازی» است. لذا، تفاهم فعلی باید با رویکرد «اعتماد به مسئولان داخلی در عین بی‌اعتمادی مطلق به دشمن» پیش برود. لزوم انتشار «فکت‌شیت» ایرانی و شفافیت در مورد شروط تفاهم، برای جلوگیری از تحریفات دشمن ضروری است. رهبری با تأکید بر اینکه «منتظر تحقق شروط می‌مانیم»، یک خط‌کشی دقیق، برای سنجش سلامت مذاکرات ترسیم کرده‌اند؛ هرگونه انحراف از این شروط، خروج از دایره تأیید ایشان خواهد بود.

پیام مقام معظم رهبری، نقطه اتصالی برای تمامی جریان‌های سیاسی است تا حول محور «وحدت و انسجام» گرد آیند. این پیام، هرگونه ادعای هماهنگی پشت‌پرده را نفی کرده و معیار نهایی را «تأیید علنی» و «تحقق عینی منافع ملی» قرار داده است.

ما در مسیر پیش‌رو، با رویکردی هوشیار و برگرفته از هدایت های داهیانه مقام معظم رهبری، تفاهم را ابزاری برای تثبیت دستاوردهای «نبرد رمضان» می‌دانیم. پیروزی نهایی در این مسیر، در گروی حفظ تعادل میان «دیپلماسی عزتمندانه و مقتدرانه» و «آمادگی نظامی تمام‌عیار» است تا عزت ملت و حقوق جبهه مقاومت، در برابر زیاده‌خواهی‌های مستکبران، پاس داشته شود.

وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ

انتهای پیام/