به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی <<صبح توس>>؛ این سازه‌ی خشتی که در مجاورت آرامگاه شاهزاده قاسم در روستای تاریخی لنگر شهرستان تربت‌جام ایستاده است، گویی با هر قطره‌ی باران، قصه‌هایی دور و دراز را از دل خاک بیرون می‌کشد. حوض خونی، تنها یک مخزن ذخیره‌ی آب نیست؛ بلکه شناسنامه‌ای است که ردپای اندیشه‌ی بلند «امیر علیشیر نوایی»، وزیر دانشمند سلطان حسین بایقرا را بر خود دارد.

او که در عصر خود بانیِ خیرات و آبادانی‌های بسیاری بود، دستور ساخت این آب‌انبار را برای سیراب کردن زائران «شاه قاسم انوار» و کاروانیان جاده ابریشم صادر کرد؛ مسافران خسته‌ای که از راهی دور میان ری و توس به سوی هرات و سمرقند در حرکت بودند و این حوض، مأمنی برای آسودن و جان گرفتن دوباره‌شان بود.

حالا با آبگیری دوباره این اثر که در ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ با شماره ۱۵۲۴۸ در فهرست آثار ملی ایران جای گرفته است، منظره‌ای چشم‌نواز در مجموعه تاریخی روستای لنگر خلق شده است. انعکاس دیواره‌های کهن در آب، همجواری با بافت تاریخی آرامگاه و وزش نسیم بهاری بر سطح حوض، فضایی را پدید آورده که گویی زمان برای لحظاتی در دوران باشکوه تیموری متوقف شده است.

این رویداد، فراتر از یک تغییر جوی، فرصتی طلایی برای گردشگری منطقه است. «حوض خونی» که سال‌ها در حسرت باران، غبار فراموشی بر چهره داشت، امروز دوباره به عنوان یکی از نمادهای هویت تمدنی منطقه قد علم کرده است. گردشگرانی که این روزها به روستای تاریخی لنگر قدم می‌گذارند، نه تنها تماشاگر یک بنای تاریخی، بلکه شاهد پیوند دوباره‌ی معماری ایرانی با عناصر حیاتی طبیعت هستند؛ پیوندی که می‌تواند این روستای تاریخی را به یکی از اصلی‌ترین کانون‌های گردشگری فرهنگی در خراسان رضوی تبدیل کند.

انتهای خبر/