به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ در میان جمعیتی از خانواده‌ها، کودکانی ۳ تا ۷ ساله، هر کدام با دنیایی از خیال و بازی، در صف‌هایی کوچک اما منظم ایستاده بودند؛ یکی ماشین اسباب‌بازی‌اش را با دقت هل می‌داد، دیگری کالسکه عروسکی‌اش را آرام جلو می‌برد و بعضی هم با شور کودکانه، پرچم‌های کوچکی را در دست تکان می‌دادند.

صحنه‌ای که پیش چشم شکل گرفته بود، چیزی فراتر از یک بازی ساده کودکانه بود؛ انگار هر کدام از این کودکان، در دنیای کوچک خود، نقش بزرگی را تمرین می‌کردند.

لبخندهای بی‌دغدغه، نگاه‌های پرشوق و همراهی صمیمانه والدین، حال‌وهوایی ساخته بود که کمتر می‌شد در برنامه‌های رسمی دید؛ اینجا، همه چیز ساده بود، اما عمیق.

در گوشه‌ای از این اجتماع، مادری دست کودک خود را گرفته بود و با حوصله، قدم به قدم همراهش می‌آمد؛ پدری که از دور، با لبخند، تلاش فرزندش را تماشا می‌کرد و گاه با اشاره‌ای کوچک، او را تشویق می‌کرد. این همراهی، بخشی از همان روایتی بود که در دل برنامه جریان داشت.

در همین فضا، فرمانده پایگاه بسیج شهدای گمنام، با اشاره به هدف برگزاری این برنامه، آن را «تمرینی برای تقویت هویت ملی و روحیه انقلابی در کودکان» دانست و اظهار کرد: این برنامه‌ها کمک می‌کند تا مفاهیمی مانند وطن‌دوستی و همبستگی، از همان سال‌های ابتدایی در ذهن کودکان شکل بگیرد.

وی با تأکید بر اهمیت نقش خانواده‌ها افزود: تربیت نسل آینده بدون حضور فعال والدین ممکن نیست و چنین برنامه‌هایی بستری برای مشارکت خانواده‌ها در تربیت اجتماعی فرزندان فراهم می‌کند.

اما آنچه بیش از هر چیز در این رژه به چشم می‌آمد، تضاد جالب میان «سادگی ابزار» و «بزرگی معنا» بود؛ اسباب‌بازی‌هایی که شاید در نگاه اول تنها وسیله‌ای برای بازی باشند، این‌بار به ابزاری برای انتقال مفاهیم عمیق‌تری تبدیل شده بودند.

کودکی که با دستان کوچک خود، ماشین اسباب‌بازی‌اش را به جلو می‌راند، شاید هنوز معنای بسیاری از واژه‌ها را نداند، اما در دل همین بازی‌ها، نخستین تصویرها از «مسئولیت»، «مشارکت» و «همراهی» در ذهنش شکل می‌گیرد.

در پایان برنامه، اهدای جوایز به کودکان، شور و شوق آن‌ها را دوچندان کرد؛ لحظه‌ای که خنده‌ها بلندتر شد و برق شادی در چشمانشان بیشتر از قبل دیده می‌شد.

این رژه، اگرچه در ظاهر یک برنامه شاد کودکانه بود، اما در عمق خود، روایتی از آینده داشت؛ آینده‌ای که در آن، همین کودکان، قرار است نقش‌های بزرگ‌تری را بر عهده بگیرند.

گلشهر در این روز، فقط میزبان یک برنامه نبود؛ شاهد تمرین نسلی بود که قرار است فردا را بسازد.

انتهای خبر/