به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ 35 سال میگذرد اما هیچگاه یکشنبه 14 خردادماه سال 1368 از اذهان مردم پاک نمیشود چرا که این روز برای انقلاب اسلامی و ملت ایران، تلخترین و غم انگیزترین روز بود که نه یک کشور، بلکه یک جهان را داغدار کرد و به سوگ نشاند.
\r\nساعت 7 صبح بود که خبر رحلت بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، توسط محمدرضا حیاتی خوانده شد و گفت: «بسمالله الرحمن الرحیم. انا لله و انا الیه راجعون. روح بلند رهبر کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی(ره) به ملکوت اعلا پیوست.»
\r\nرحلت امام خمینی(ره) داغی بود که بر دل نشست، داغی که هیچگاه سرد نشد و فرو ننشست تا جایی که پس از گذشت 35 سال از عروج ملکوتی امام راحل(ره) وقتی در حضور عاشقانش از ۱۴ خرداد ۶۸ حرفی به میان میآید بغض و اشک درچهرهها ظاهر میشود.
\r\nدر آستانه نیمه خرداد داغ دل مسلمانان جهان تازه میشود و ما نیز به همین مناسبت با سه تن از جوانان مبارز آن روزها به گفتگو پرداختیم.
\r\nمحسن رفیقدوست، اولین وزیر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران
\r\nشب رحلت امام خمینی(ره)، از ساعت 8 به بعد که مشخص بود آخرین ساعات عمر ایشان است فضای سنگینی بر بیمارستان حاکم بود به گونهای که هیچکس با دیگری صحبت نمیکرد و همه مغموم و گرفته بودند.
\r\nلحظههای آخر عمر امام خمینی(ره)، مرحوم حاج احمد آقا آمدند و گفتند که پزشکان دیگر از حیات امام دست شستهاند، پس برویم با امام خداحافظی کنیم.
\r\nصفی بسته شد و گروه گروه برای وداع با رهبر کبیر انقلاب وارد اتاق میشدیم، من نیز وارد اتاق شدم و به پای امام بوسه زدم.
\r\n20 دقیقهای افکارم در اختیار خودم نبود و گوشهای نشسته بودم و به پهنای صورت اشک میریختم، البته من تنها اینگونه نبودم، همه افرادی که آنجا حاضر بودند حال مرا داشتند چرا که هیچ کس باور نمیکرد که رهبر کبیر انقلاب دنیا را وداع گفته و از دنیا رفته باشد.
\r\nآن شب بدترین شب زندگی من بود، هیچگونه نمیتوانستم خود را تسلی دهم اما به ناچار صبر پیشه میکردم و در سوگ امام اشک میریختم بلکه دلم کمی آرام گیرد.
\r\nقرار شد فردا خبر ارتحال امام را به مردم اطلاع دهیم و همه این را خوب میدانستیم که ایران یکسره عزادار و سیاه پوش رهبر فقیدشان خواهد شد.
\r\nمن در روز 12 بهمن ۱۳۵۷ و در بدو ورود امام خمینی(ره) به ایران راننده خودرو ایشان بودم و مردم و مستقبیلن را به چشم دیده بودم لذا احتمال میدادم که در مراسم تشییع ایشان حداقل 6 میلیون نفر حاضر شوند اما در آن روز سخت که ما باید با اماممان وداع میکردیم بیش از 8 میلیون نفر از سراسر ایران و حتی گوشه گوشه جهان آمدند و این نشان دهنده محبوبیت امام خمینی(ره) و نفوذ آرمانهای ایشان در سراسر جهان بود.
\r\nحسن هانیزاده، مسئول دفتر ایرنا در دمشق(در زمان ارتحال امام)
\r\nوقتی حضرت امام خمینی(ره) حالشان بد شد و گزارشهای جسته و گریخته به ما میرسید که پزشکان قطع امید کردهاند، ایرانیان مقیم سوریه و به ویژه اعضای سفارت و نهادهای ایرانی در سوریه بسیار نگران بودند لذا به سمت سفارت حرکت کردیم. خاطرم هست که در طول راه با آیتالله محمدحسن اختری، سفیر وقت ایران در سوریه در مورد اینکه آیا امام فوت کردهاند یا نه گفتگو میکردیم.
\r\nحدود ساعت یازده شب بود که گزارش رسید امام رحلت کردند و همین امر موجب افزایش نگرانیها شد و حال همه ما به شدت بد شده بود و حزن و اندوه بسیاری بر روی سینهمان سنگینی میکرد.
\r\nصبح روز بعد خبر منتشر شد و همه در محل سفارت اجتماع کردند و ما برای پذیرایی از مردم و قشرهای مختلف سوریه که برای تسلیت به سفیر و ارکان سفارت مراجعه میکردند آماده شدیم. از همان ساعات ابتدایی دیدارها آغاز شد و دانشجویان خارجی، شخصیتهای خارجی، هیئتهای فلسطینی و ... برای عرض تسلیت به سفارت ایران آمدند.
\r\nدر همان روز که خبر رحلت حضرت امام منتشر شد پیرمردی حدوداً صد ساله توسط نوههایش در حالی که او را بر روی صندلی مخصوصی حمل میکردند برای عرض تسلیت به سفارت آمد. از آنجا این نکته بسیار در ذهنم ماندگار شده است که نوههای این پیرمرد اذعان میکردند که او بعد از چهل سال از حلب خارج شده است.
\r\nحافظ اسد، رئیس جمهور سوریه نیز برای نخستین بار وارد سفارت ایران شد و دفتر یادبود را امضا کرد. در همان زمان آقای حافظ اسد جملهای گفت که بسیار تاریخی و بسیار مهم است. او خطاب به سفیر و اجزای سفارت گفت که من دیشب بعد از شنیدن خبر رحلت حضرت امام تا صبح نخوابیدم اما همین که خبر انتخاب آیتالله خامنهای را به عنوان رهبر جدید انقلاب از سوی مجلس خبرگان رهبری شنیدم، یک نفس راحت کشیدم و احساس کردم که انقلاب آسیب نخواهد دید.
\r\nآن فراز از تاریخ نشان میدهد که جایگاه ایران، جایگاهی بسیار ممتاز نزد ملتهای مسلمان منطقه به ویژه سوریه بود چرا که امام راحل مسئله فلسطین را در حقیقت جزو اولویتهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران اعلام کردند لذا حتی افرادی که با ایران زاویه داشتند نیز از رحلت حضرت امام متاثر شدند و جنبشهای مختلف اسلامی و علمای مختلف شیعه و سنی در سوریه به سفارت مراجعه کردند و تسلیت گفتند و این نشان دهنده این است که شخصیت امام خمینی(ره) شخصیتی بسیار بارز در میان ملتها و مسلمان جهان بود.
\r\nصدیقه قنادی، مبارز انقلابی
\r\nامام خمینی(ره) بیمار بودند و ما خودمان را برای شنیدن خبر ارتحال امام آماده کرده بودیم با وجود این اغلب مردم به ویژه زنان در حسینیهها و مساجد مراسم دعا، تضرع و ختم داشتیم و همواره به خدا توسل میکردیم تا اماممان، این بزرگ مرد تاریخ را صحیح و سالم به ما بازگرداند.
\r\nزمانی که خبر رحلت امام را شنیدیم همه ما از خود بی خود شدیم و بی اختیار بر سر و سینه میکوبیدیم. من در هیچ حادثهای ئر زندگیام هیچگاه این چنین بیتاب و بیقرار نشده و عنان از کف نداده بودم.
\r\nمردم همه به خیابانها ریختند و ما نیز به خیابان آمدیم چون همه ما در بهت بودیم و نمیدانستیم چه باید بکنیم، آخر انقلاب پدرش و بنیانگذارش را از دست داده بود و ما نیز همچون یتیمانی بودیم که به سوگ نشستهاند.
\r\nاعلام کردند که مراسم وداع با پیکر امام در مصلا برگزار میشود، همه به آنجا رفتیم. پیکر امام را در یخچال و سردخانهای با محفظه شیشهای قرار داده بودند و انبوهی از مردم آمده بودند تا آخرین وداع را با امام راحل انجام دهند.
\r\nهمسرم که جانباز هستند در روز تشییع امام بیهوش شدند و بر روی دست مردم ایشان را بلند کرده بودند و این تصویر بسیار منعکس شده بود.
\r\nهوا در نیمه خرداد ماه بسیار گرم بود اما داغی که بر دلها نشسته بود بسیار سنگین بود و موجب شده بود مردم بی توجه به سختیها و مشقتها در مراسم تشییع و وداع با امام شرکت کنند.
\r\nخبر رحلت امام بدترین خبری بود که به ما رسیده بود اما زمانی که خبر رسید که آیتالله خامنهای به عنوان رهبر انقلاب برگزیده شدند، آرامش و تسلی یافتیم چرا که میدانستیم خط و راه امام ادامه خواهد یافت.
\r\nو به حق باید گفت پس از گذشت 35 سال، خط امام، با رهبری حضرت آیتالله خامنهای ادامه داشت و دارد و خواهد داشت انشاءالله.
\r\nانتهای خبر/
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نظر را شما بگذارید!