به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ برات در معناى لغوى، سندى است برای دریافت اعتبار؛ اما در حافظه‌ فرهنگی مردم خراسان، «چراغ برات» نه سندِ پول، که حواله‌ای است از جنس نور و دعا.

خراسانی‌ها به ویژه مردم نیشابور، سه شب پیش از نیمه‌ شعبان را «شب‌های برات» می‌نامند؛ شب‌هایی که سکوت آرامستان‌ها با لرزش شعله‌ شمع‌ها شکسته می‌شود و زمین، رازهای دل زندگان را به آسمان می‌سپارد. مردمان، چراغ به دست، بر مزار رفتگان می‌آیند؛ قرآن می‌خوانند، فاتحه می‌فرستند و شادی روزهای شعبانیه را با آنان که رفته‌اند، قسمت می‌کنند.

در این شب‌ها، دست دعا به سوی امام عصر (عج) بلند می‌شود؛ به امید آن‌که نگاه لطفش، شفاعت باشد برای آنان که زیر خاک آرمیده‌اند. گویی دعا، همان اعتبار معنوی است؛ براتی از نور که به آمرزش می‌انجامد و چراغی که راه رحمت الهی را روشن می‌کند.

و از همین‌جاست که این شب‌ها، «چراغ برات» نام گرفته‌اند؛ شب‌هایی که میان زمین و آسمان، معامله‌ای از جنس عشق، ایمان و امید رقم می‌خورد.

انتهای خبر/